Shantykoor "Ahoy"
te Hardinxveld-Giessendam

  Hieronder een verslag geschreven door Dirk Hoogendoorn

 

 

 

 Uitje van de A.C. 2016

 

Het is lang een verrassing gebleven waar het reisje naar toe zou gaan, maar eindelijk vonden we op de mail dat we naar Doesburg zouden gaan.

Toen de bus dan op zaterdag 1 oktober op Boven – Hardinxveld kwam zaten er al de gasten die beneden waren op gestapt.

Nog even een stop bij de Lange wei om daar nog wat leden op te halen, want iedereen is niet meer zo snel ter been om lange afstanden te lopen.

 

 

Dan een stukje achteruit om daarna de Wilhelminalaan af te rijden en via de Huibjesbrug weer naar de Nieuweweg te gaan om daar de snelweg te nemen richting Arnhem, dat was omdat zo’n grote bus niet gemakkelijk over de voorrangsweg naar de dijk kon komen.

 

Veel mensen hebben het met hun eigen auto al moeilijk hiermee.

Maar waar maakten wij ons druk over, we gingen ten slotte een gezellige dag uit en hadden tijd zat dachten we.

Maar toen we eindelijk Doesburg hadden bereikt, reed de buschauffeur die Niek heten overigens gewoon door de polder daar in en stopte bij een groot partycentrum dat naam “de IJsselhoeve” draagt.

Een groot zalen complex op een honderd meter van een dode zijarm van de

 

 

IJssel, hier werden we onthaald met koffie en voor de liefhebbers was er ook thee en een soort cakeje, 

wat erin zat weet ik niet maar toen er nog één bleef liggen en mij steeds intenser aan lag te kijken besloot ik na gevraagd te hebben of er hiervoor nog gegadigden waren deze ook maar tot mij te nemen.

Morgen ga ik wel weer op dieet!

Na de koffie moesten we weer de bus in en reden weer richting Doesburg, maar ook nu reed hij de brug over de IJssel weer over en kwamen we in de plaats Dieren, waar vlakbij de afslag een smal weggetje werd genomen en we al na zo’n vijftig meter werden onthaald door een gast die met zijn armen stond te zwaaien.

Dit bleek een zekere Youp Cretier te zijn die met zijn hond aan zijn zijde ons een rondtoer door de wijngaard zou geven en ons het verschil van druiven en de smaak hiervan zou uitleggen.

Nou was dit niet aan mij besteed, want ik drink nooit géén wijn.

Maar er waren er toch bij ons in de groep, die hun hand voor een paar flessen van dit vocht niet omdraaien, ik zal geen namen noemen.

Tijdens deze kleine wandeling door de wijngaard kon je al horen dat hij er veel plezier in had.

Hij zei ook dat hij meestal voor tien uur ’s morgens al in zijn kelder zat om de smaak van de wijnen te proeven om zo de juiste samenstelling van een goede wijn te krijgen, ja altijd dronken is ook een geregeld leven.

Maar bij het wijnproeven is het zo dat je er aan ruikt en dan een klein slokje neemt, deze door de mond laat walsen zoals hij dit zei en dan weer uit spoog.

Ik ken er één die ik ook eens bij een wijnproeverij bezig heb gezien en die vond dat weg gooien van de wijn en zoop letterlijk en figuurlijk alle glazen leeg, vond hij het gek dat hij de volgende morgen zo’n raar gevoel en dorst had.

Na deze uitleg tussen de druiven, 

moest er ook geproefd worden natuurlijk, helaas voor de liefhebbers wan de witte wijn was hij door zijn voorraad heen en bleef het bij rosé een rode wijn en nog een likeurtje.

Geen volle glazen natuurlijk, want anders stonden ze al op hun kop zo aan het begin van de dag.

Ik hield me maar bezig met het maken van wat foto’s, je moet eens zien wat voor gezichten dat er bij getrokken kunnen worden.

Maar ja ze konden natuurlijk hier niet blijven zitten drinken, dus kon menigeen hier in het winkeltje toch nog een fles of meerdere van dit kostelijke vocht bemachtigen om hier thuis nog eens aan terug te denken.

Er stond er één zelfs kurken in een plastic zak te stoppen, 

of hij nu zo geinspreerd was door deze gast om ook thuis wijn te gaan maken en daar voor deze nodig had of dat hij er dobbers van wilde maken is mij nog een raadsel, maar misschien komen we daar nog wel achter.

Er werd afscheid genomen van Youp en zijn vrouw Riet en niet te vergeten zijn hond, dit was een man die kon vertellen over de passie en liefde voor het wijn vak.

Maar wij moesten weer de bus in en reden weer langs Doesburg terug naar die ”IJsselhoeve omdat daar een brood maaltijd op ons stond te wachtte, dus maar weer aan de koffie met een broodje croquet 

of een viandel.

Natuurlijk lag er ook gewoon kaas, ham en kon je genieten van verschillende salades en al gauw eet je toch weer wat te veel.

Om kwart over twee werden we weer in de bus verwacht om een kastelen route te gaan rijden, althans wij konden onderuit gezakt genieten van deze omgeving en werden op de hoogte gehouden van de bijzonderheden van waar wij langs kwamen.

Dit werd ons door allemaal verteld door Matilde, noem me maar Til en tevens onze reisleidster voor dit tochtje langs de kastelen.

Het werden er maar twee en ik heb voor jullie ze wel even opgezocht, want vanuit deze grote bus kon je ze toch maar net zien tussen de bomen door.

Het eerste kasteel was kasteel Hackfort, dit kasteel ligt tussen de uitgestrekte landerijen van het landgoed.

Bij dit kasteel horen ook nog een wandelbos, een koetshuis, een tuinmanswoning, een watermolen en verschillende boerderijen.

Dit kasteel is nu in handen van de vereniging Natuurmonumenten en zoals het er nu bij staat is de laatste ingrijpende verbouwing geweest in 1788 en in het koetshuis is nu een brasserie gevestigd.

Ons volgende kasteel waar wij langs kwamen was kasteel Vorden, 

daar kon ik nog wel een fotootje van ver af van nemen en omdat Niek een extra rondje om de rotonde reed kon iedereen het bewonderen al was het op afstand.

Dit kasteel wordt al in een koopakte uit 1315 genoemd, waarin Steven van Vorden het kasteel aan zijn oom Dirk van Vorden schonk en hierbij de geschiedenis van dit kasteel begon.

Kenmerkend is het ommuurde voorplein met een ophaalbrug, maar het kasteel verloor in de jaren zijn functie en werd in de 19e eeuw omgebouwd tot landhuis.

De huidige bewoners stellen het open voor bezoekers en je kunt hier zelfs ook overnachten, maar verwacht geen luxe zoals een bubbelbad, tv of radio op de kamer, stilte is hier het devies.

De eigenaresse verzorgd al haar gasten zelf, want ze heeft geen personeel.

Op het terrein is ook een restaurant “t Kasteelhaantje genaamd, dat op de zelfde dagen open is als op de dagen van het landhuis.

Mocht je hier eens zin in hebben omdat het wel iets bijzonders is ga dan voor info naar info@kasteelvorden.nl, u leest dan alles over de eigenares Karin de Rouw, Vrouwe van Vorden.

Romantiek is ver te zoeken hier, het kasteel is koud en duur in onderhoud en deze Karin runt hier een B&B, geeft zelf de rondleidingen en je kunt hier vergaderen, feesten en trouwen, maar die tijd is bij de meeste van ons wel achter de rug.

Hierna werden we naar het centrum van de plaats Zutphen gereden waar we na onze rondrit over het platteland aan kwamen.

Hier konden we nog een uurtje rondwandelen door het centrum.

Zutphen is een oude hanzenstad aan de monding van de Berkel en ligt langs de IJssel.

De stad heeft zelfs zijn oorsprong in de Romeinse tijd en was toen een Germaanse nederzetting op een rivierduincomplex.

Deze plek hier aan de IJssel zou al meer dan 1700 jaar bewoond zijn.

De grote kerk, waar we met de bus naast stonden de Sint - Walburgiskerk zou al in 1105 zijn ingewijd, maar door stads branden in de 13e en 14e eeuw, kwam men er toe de huizen met stedelijke subsidie in baksteen te bouwen.

Enkele bijzonder torens bij onze rondwandeling is wel de Drogenaptoren, die werd gebouwd net voor 1450 en werd toen gebruikt als stadspoort, maar 15 jaar later werd deze weer dicht gemetseld.

Sindsdien staat deze bekend als toren en niet als stadspoort.

Stadsmuzikant Tonis Drogenap woonde er en zo kreeg deze zijn huidige naam, ik heb nog een foto kunnen maken van de afbeelding net voor het gebouw van deze muzikant, 

maar hij lijkt een beetje op iemand die ik ken?

In het centrum aan het begin van de markt staat de Wijnhuistoren ( waag, herberg, stadswacht en wijnhuis ), hierin bevindt zich het eerste zuivere gestemde carillon ter wereld en de stichting “Vrienden van het Carillon” organiseren hier in de zomermaanden een reeks van concerten.

Langs de straat waar de markt werd gehouden zagen we vele prachtige oude gevels, met bijna aan het eind een poort naar het Oude Bornhof, daarbinnen nog een sculptuur van kunstenares Maïte Duval.

De meest namen toch wel de tijd om hier even wat rond te kijken, maar ik kan begrijpen dat voor de gene wat moeilijker ter been een terrasje een uitkomst was.

Te kort natuurlijk was het om alles te bekijken, maar we moesten weer terug naar de bus die ons weer naar deze “IJsselhoeve” bracht.

Daar aangekomen was er toch nog even tijd om met de groep een plaatje te schieten naast de bus, waarna we weer aan tafel moesten.

De biertjes gleden nog wel tussen de croquetjes van het middagmaal, maar om nu nog uitgebreid te gaan eten was aan mij niet besteed.

Niet dat deze mensen hun best er op hadden gedaan, maar gewoon de tijd tussen het middag eten en het avond eten was voor mij te kort.

Er stond weer een uitgebreid buffet, maar ik hield het bij een paar stengeltjes frites en een paar lapjes kipfilet.

Er was voor iedereen wel wat van hun gading bij en mocht het op zijn werd dit vrij snel weer aangevuld.

Ik wachtte rustig af op het toetje, want ik had de ijskar al gezien, dus verwachtte dat het toetje dan ook wel een heerlijk ijsje zou zijn.

Na dit overheerlijke ijsje werd nog even een lied ten gehore gebracht voor onze Matilde en deelde ze bij de uitgang nog wat krantjes uit met daarin de dingen die je hier in en bij de “IJsselhoeve” kunt beoefenen of beleven.

Maar ja aan alles komt een eind zo ook aan dit verhaal en ons reisje naar Doesburg, waar we overigens alleen maar langs zijn gereden, jammer hoor!

Een rustige rit naar huis op wat omweer en regen na, maar dat deerden ons niet we zaten binnen in de bus.

We waren bij aankomst op ons dorp te vroeg om al naar bed te gaan, dus besloten er toch nog maar een paar dat een afzakkertje in ’t Hart wel niet op het programma stond, waar we nog even lekker zijn doorgegaan tot in de kleine uurtjes.

Een geslaagd uitje georganiseerd door onze A.C., eerst maar weer even sparen voor het volgende uitje.

 

                 Dirk.